Zomer

Nieuw album van Deerhunter uit op 28 sept

Perfume Genius

Een artiest die ik vandaag onder de aandacht wil brengen is Perfume Genius. Nu nog niet zo groot, maar heel veel potentie groot te worden. Perfume Genius is de artiestennaam van Mike ...? Verder kwam ik niet op mijn speurtocht. De beschrijving op de site van het label is al even vaag als bondig: Might be dead, nice guy. Dit is eigenlijk ook genoeg, de muziek is het belangrijkst en die is dik in orde. Het verenigt als het ware de melancholie van Sufjan Stevens met de opnamekwaliteiten van Daniel Johnston. Het geheel doet nogal lo-fi aan, maar persoonlijk heb ik daar totaal geen problemen mee. Het zijn liedjes, mooie melancholische liedjes. Bij de eerste keer luisteren van het album, bleef Mr. Peterson meteen in mijn hoofd zitten en dan met name de tekst: '' He made me a tape of Joy Division, he told me there was part of him missing. When I was 16, he jumped off a building. Mr. Peterson''.

Het album is verschenen bij Turnstile/Matador, echt een aanrader.

Graham Nash

Wat een parel is er uitgekomen zeg, potverdikkie. Onder andere Robin Pecknold (Fleet Foxes), Sleepy Sun en Vetiver hebben de handen ineen geslagen en Songs for Beginners opnieuw opgenomen. Dit solodebuut van Graham Nash verscheen in 1971 en is, mijnsinziens geheel onterecht, een beetje vergeten. Een kleine introductie lijkt me dan ook op zijn plek.

Graham Nash wordt geboren op 2 februari 1942 in het Britse Blackpool. Hij maakt vanaf 1962 fuore als gitarist van The Hollies om deze band in 1968 weer te verlaten en de oversteek te maken van Groot-Brittanië naar de Verenigde Staten. Hier loopt hij Stephen Stills en David Crosby tegen het lijf. Deze twee waren niet de minste, Stills was gitarist geweest in Buffalo Springfield en Crosby in The Byrds. Al snel blijkt dat hun stemmen prachtig samen klinken en er wordt besloten dat er een plaat moet komen. Dit album verschijnt in 1969 onder de eenvoudige titel: Crosby, Stills & Nash.

Een jaar later wordt dit album opgevolgd door Déjà Vu. Dit keer is het trio versterkt door de Canadese treurwilg Neil Young, die geen vreemde is voor Stills. Young was eveneens lid van Buffalo Springfield.

Voor mij is het hoogtepunt op Déjà Vu het, door Nash geschreven 'Our House'. Een lofzang op het leven dat hij leidde met Joni Mitchell. Dit nummer was voor mij ook de reden om me te verdiepen in het latere oeuvre van Nash, dat geweldige liedjes bevat.

Na alle feestelijkheden met Crosby, Stills en Young, komt Nash in 1971 zoals gezegd met Songs for Beginners. Een plaat die een spiegel vormt voor zichzelf (Man in the Mirror, Simple Man) als een spiegel op de wereld is (Military Madness). Dit alles verpakt in, zoals Gijsbert Kramer zou zeggen: Liedjes. Liedjes met een hoofdletter welteverstaan, want wat de nummers van Nash hebben een duidelijk kop en staart. Wat hen bijzonder maakt, zijn de melodiën die wegvloeien zonder er grip op te kunnen krijgen. Het stroomt alle kanten op en laat je de mooiste plekken zien. Tekstueel is het geheel in eerste instantie eenvoudig, dit betekent echter niet dat ze niks betekenen. Kwaliteit boven kwantiteit laten we maar zeggen.

Zoals al gezegd, het album is een beetje in de vergetenheid geraakt. Het tribute-album is daarom ook hard nodig. Het album is verschenen bij Grassroots Records en heet voluit: Songs for Beginners - a tribute to Graham Nash. Het album toont aan dat het schrijftalent van Nash tijdloos is. Sterker nog, de nieuwe uitvoeringen klinken bijzonder fris en aangenaam tussen de folkartiesten die de wereld de laatste jaren rijker is geworden. Ik zou zeggen dat de oude garde het wint van de nieuwe, als het niet zo'n pessimistische bewering zou zijn. De albums van meewerkende artiesten als Vetiver en Fleet Foxes zijn immers ook niet voor de poes.

Iets heel anders. Er zijn weer een aantal releasedates bekend gemaakt van platen waar ik op zit te wachten, zie hieronder:

14 sept The Walkmen - Lisbon

14 sept Interpol - Interpol

28 sept: Women - Public Strain

Nog verwacht:

Een nieuwe plaat van Fleet Foxes en Alamo Race Track.

18 jun: Update. Er komt dit jaar geen full lenght van The War On Drugs maar een EP. Nadere informatie hierover volgt.

Eindlijst-tussenstand

Na bijna 5 maand van 2010 zijn er al een paar goede platen uitgekomen. Hieronder vind je een kleine voorselectie voor de eindlijst 2010.

Woods - At Echo Lake
Avi Buffalo - Avi Buffalo
The National - High Violet
Beach Fossils - Beach Fossils
Beach House - Teen Dream
Tallest Man on Earth - The Wild Hunt
Caribou - Swim
Damien Jurado - Saint Bartlett
Vampire Weekend - Contra
Local Natives - Gorilla Manor
Four Tet - There is Love in You
The Soft Pack - The Soft Pack
Surfer Blood - Astro Coast
MGMT- Congratulations
Harlem - Hippies

Los van deze platen staan er een aantal nieuwe releases in de planning voor dit jaar waarvan ik veel verwacht. Zo komt er op 4 juni de eerste langspeler van The Drums. De EP was al steengoed en deze zal uitgebreid worden met nieuwe nummers en als selftitled album verschijnen bij Island Records. Verder kan je nieuwe releases verwachten van:

- The War on Drugs
- Alamo Race Track
- Women
- (Spinvis)

(zal worden bijgewerkt als er meer bands, data of titels bekend zijn)

Edit: 24 Mei. Je kan dit jaar ook nog een nieuwe plaat verwachten van Crystal Stilts

Nieuwe releases

2010 is net begonnen en er zijn alweer een paar platen die het jaar waarschijnlijk gaan domineren. Allereerst is er de nieuwe Vampire Weekend: Contra. Op deze plaat gaan ze iets verder met experimenteren en verruilen ze het springerige voor iets meer gelaagdheid. Het resultaat is overigens zeer de moeite waard.
Ten tweede het nieuwe Beach House album Teen Dream. Devotion vond ik al een fijn album maar die was af en toe een beetje saai. Die saaiheid is op Teen Dream grotendeels verdwenen. Een goed voorbeeld hiervan is de eerste single Norway die maar in je hoofd blijft spoken.
Tenslotte is de nieuwe Yeasayer: Odd Blood ook gelekt en ergens op het web te vinden. Toppers van deze plaat zijn vooralsnog Ambling Alp en O.N.E. Keiharde dansbare tracks doorspekt met elektronische beats die de psychedelische zang ondersteunen.

Eenmaal in het nieuwe jaar aangekomen ontdek je ook weer veel

moois van het vorige jaar. Voorbeeld hiervan is de EP Airwaves, een bandje uit Brooklyn. De muziek is te omschrijven als Psychedelic Folk. Het eerste nummer van de EP: Gems doet erg denken aan Only Love Can Break Your Heart van Neil Young.

Verdere toppers van 2009 die de jaarlijst niet hebben gehaald:
The Antlers - Hospice

Dead Man's Bones- Dead Man's Bones (folk met kinderkoren)
Foreign Born - Person to Person (Indie pop)

Smith Westerns - Smith Westerns

Lijstjes

Het is eind van het jaar dus de jaarlijstjes worden weer gepubliceerd. Het leuke is dat het ook het eind van het decennium is en er dus nog een extra lijstje wordt toegevoegd. Allereerst 2009:

2009 was een goed jaar maar wat mij betreft niet zo'n topper als 2008. Op het gebied van Nederlands product was het echter wel heel erg goed. Excelsior d

eed het goed dit jaar met een album van Awkward I en Moss. Johan bracht eveneens een album

uit dat goed te verstouwen was maar de kritiek die je vaak hoort rondom die band werd waar gemaakt, het was wel heel degelijk. Het beste nummer van het album

Maria was niet afkomstig van voorman Jacco de Greeuw, wat opvallend was. Internationaal was het minder dan 2008. Er waren fijne nieuwe bandjes zoals the Pains of Being Pure at Heart en Girls maar een klapper zoals Fleet Foxes vorig jaar zat er wat mij betreft niet tussen. De top 10 bevat vooral folk. Twee platen die hiervan afwijken zijn The Horrors en Real Estate. The Horrors brachten in 2007 hun debuut uit maar die deed mij weinig. Het lag er allemaal iets te veel bovenop, zwarte haren, hoge kapsels en teksten over horror. Aanvankelijk was ik dus sceptisch ten opzichte van Primary Colours maar ik werd aangenaam verrast. Waar ik Strange House een beetje te springerig vond zo heerlijk loom is Primary Colours. Een terechte nummer 4. Real Estate tenslotte is surf met een beetje psychedelische invloeden.

De plaat kinkt fris en origineel doordat het album pas

17 november is uitgebracht zal hij in veel lijstjes ontbreken, ten onrechte. Hij is goed voor de nummer 10 in mijn eindlijst. Genoeg geluld, tijd voor de lijst.

1. awkward i - i really should wisper

2. Moss - Never Be Scared / Don't Be A Hero

3. Woods - Songs of Shame

4.The Horrors - Primary Colours

5. Bill Callahan - Sometimes I Wish I Were An Eagle

6. Girls - Album

7. The Cave Singers - Welcome Joy

8. Mumford & Sons - Sigh No More

9. The Pains of Being Pure at Heart - The Pains of Being Pure at Heart

10. Real Estate - Real Estate

Kurt Vile valt helaas buiten de boot omdat op zijn Matador-debuut Childish Prodigy wel goede nummers bevatten maar ook wat saaie nummers. Neil Young en Bob Dylan maakten ook niet het album van hun leven dus die staan er ook niet in. Tenslotte werd de fijnste EP gemaakt door Small Black, hopelijk een langspeler in 2010.

De top 2000-09 komt eraan!